یک ساز زهی است که از یک محفظه طنینی مسطح چوبی با عمق کم به جهت انتقال صدا استفاده می کند . و انواع مختلف آن در جهان موجود است .

سنتورها معمولا قابل حمل می باشند و به صورت افقی نواخته می شوند  بیشترین کاربرد آنها در موسیقی های سنتی و مشهور می باشد .

ساختمان ساز

شامل صفحه صدا ، سیمها ، خرک ، سوراخ صدا و گوشی ها که از طریق آن می توان ساز را کوک کرد و مضرابها ( چوبهای ) تراشیده شده باریک برای ضربه زدن .

خرک

سیمها به صورت دسته ای بر روی صفحه صدا کشیده می شود .

گوشیها

هر سیم در نهایت به یک پیچ تنظیم متصل می شود پیچها با آچار مخصوص تنظیم می شوند و بدین طریق می توان سیمها را سفت یا شل کرد و به صدای مطلوب هر سیم  رسید .

وسعت صدای این ساز یک تا دو اکتاو و جنس جعبه صدا چوبی و زه ها فلزی  ، اندازه آن متغیر می باشد.

اصلیت این ساز در آسیای مرکزی و شمال آفریقا و هندوستان و چین متداول است و در قرن 15 میلادی به اروپا برده شد . در موسیقی ایران سنتور جای به خصوصی دارد و نوازندگان با مهارت خاصی آن را می نوازد .